Mijn dochter is (even) gebeten door de fotografiemicrobe. De kleine beestjes zijnd an ook in hoge concentraties aanwezig in ons huis. En wie wil er op driejarige leeftijd niet ‘zoals mama’ zijn? Tegen de puberteit is haar interesse lang uitgedoofd of omgeslagen. Maar voorlopig wil ze ‘foto’s’ maken en dat laat ik haar dan ook doen. In de resultaten vind ik regelmatig leuke, inspirerende, composities. Leve chaos, en het digitale tijdperk.

Zelfstandigen moeten een beetje reclame maken voor zichzelf en dat is niet mijn specialiteit. Maar na zo veel jaren zijn er nu dus toch kaartjes.

Jongeren uit de Bijzondere Jeugdzorg namen tijdens een aantal workshops de digitale camera in de hand en brachten hun omgeving in beeld. Fotografe Lieve Blancquaert hielp bij de selectie van de meest sprekende, creatieve foto’s. Uit het project kwamen een interactieve fototentoonstelling (uitgewerkt door Mooss) en een foto- en getuigenissenboek (uitgegeven bij Politeia) voort.

Bij het persbericht zitten geen beelden. Jammer.

Leve America (? slik !)

Ja, ik ben verslaafd aan complimenten. misschien is dat omdat ik een enig kind ben. Maar eigenlijk denk ik dat iedereen houdt van bevestigingen al durven ze het vaak niet te zeggen. Maar deze deed te veel deugd om hem jullie te besparen:

Dag An,

Er waren veel oh’s en ah’s te horen toen ze vanmiddag bij de pc je foto’s lieten zien.
Ik hoorde veel mensen, ook rechtstreeks betrokkenen, ‘stoefen’.

Van Christel Van Dyck, die ik interviewde, moest ik je zeggen dat ze heel opgetogen is over de foto’s.
Ze wilde er gisteren geen andere laten maken, hoewel er fotografen waren die daarop aandrongen.

Een van de beelden verschijnt vandaag is de krant. Persoonlijk vind ik de linkse leuker, maar de organisatie zocht iets ‘gereserveerder’.

Conclusies (om een lang verhaal/dag kort te maken):
- Er zijn nog bedrijven met geld (ieder zijn Imac voor een workshop van anderhalf uur).
- Raar hoe veel tieners nauwelijks of niet kunnen werken met een computer, laat staan een mac.
- Pubers verliezen al hun rebellie en dus jammer genoeg ook hun creativiteit als ze zonder hun vetrouwde vrienden zijn.
- Misschien verander ik mijn mening wel over een mac. Het is misschien de aanpassing en kost toch waard.

Resultaten:

Het is een oud verhaal maar toch interessant voor wie de voorbije weken op vakantie was (of zo).

‘Menen was tijdens de Eerste Wereldoorlog de laatste stad richting front en werd ingericht om te voldoen aan de noden van de vele Duitsers die bij de plaatselijke bevolking waren ingekwartierd. Aan de stadsrand legden de bezetters drie vliegvelden en pioniersparken aan en bouwden ze meerdere bunkers’, zegt cultuurfunctionaris Jan Yperman.

Yperman engageerde persfotograaf Michiel Hendryckx om de nog zichtbare sporen van het militaire verleden te fotograferen. De Duitse militaire begraafplaats Menenwald, waar 48.049 Duitse soldaten liggen, is indrukwekkend. Menenwald is het grootste ‘Deutscher Soldatenfriedhof’ van het westelijk front. Daarnaast fotografeerde Hendryckx graven van Engelse soldaten op de oude begraafplaats van Menen. (De Standaard)(Open Monumentendag)